سواران جهنمي
Hell Ride
نويسنده و کارگردان: لري بيشاپ. موسيقي: دانيله لوپي. مدير فيلمبرداري: اسکات کوان. تدوين: بلک وست، ويليام يه. طراح صحنه: تيم گريمز. بازيگران: لري بشاپ[پيستوله رو]، مايکل مدسن[آقا/The Gent]، دنيس هاپر[ادي زيرو]، اريک بالفور[کومانچي]، ويني جونز[بيلي وينگز]، ليونور وارلا[نادا]، ديويد کاراداين[دولو/ The Deuce]، کانين جي. هاول[اپيوم/افيون]، مايکل بيچ[گودي تو شوز]، جوليا جونز[چروکي کيسام]، فراچسکو کويين[ماچاتي]، آليسون مک آتي[سوئدي]، ديويد گريکو[دکتر سمنت]، ترزا الکساندريا[کارمن]، کلوديا ساليناس[آنجلينا]، لورا کايوتي[دني]. ۸۵ دقيقه. محصول ۲۰۰۸ آمريکا.
جنگ ميان دو گروه از موتورسواران آغاز شده است. در يک طرف Victor ها-آقا و کومانچي- به رهبري پيستوله رو قرار دارند و در طرف ديگر ۶۶۶ ها به رهبري بيلي وينگز… اما در پس پرده ۶۶۶ ها توسط موتورسواري پا به سن گذاشته به نام دولو هدايت مي شوند. ريشه دشمني دو لو با ويکتورها به سه دهه قبل باز مي گردد. زماني يک سرقت به مرگي فجيع منتهي شد و اينک پيستوله رو در صدد گرفتن انتقام مرگ چروکي کيسام زيباروست. تنها کسي که مي تواند به او کمک کند موتورسواري سالخورده ديگري به نام ادي زيرو است، اما قانع کردن او نيز کار آساني نيست…
چرا بايد ديد؟
اگر از دوستداران و حتي آشنايان با فيلم هاي موتورسواري دهه ۱۹۶۰ و ۷۰ باشيد و شاهکاري چون ايزي رايدر را بشناسيد، يقين با نام لري بيشاپ-ستاره فيلم هاي رده ب اين گونه- برخورد کرده ايد. بازيگر کهنه کاري که چند سال قبل با ايفاي نقش کلوب داري در بيل را بکش ۲ به مقابل دوربين بازگشت و اينک دومين فيلمش را در حيطه آشناي خود نوشته و کارگرداني کرده است. البته با حمايت جناب تارانتينو که حامي اغلب پروژه هاي اين چنيني شده اند و خود نيز از سازندگان همين فيلم هاي درجه ۲ که هنري جز نمايش بد دهني و خونريزي ندارند.
فيلم که نامش ابتدا پيستوله رو-برگرفته شده از فيلم دسپرادو- و قرار بود نقش کومانچي را خود تارانتينو بازي کند، با وجود اداي دين اش به ايزي رايدر در صحنه آغازين خود[مضافاً به اينکه هاپر با موتورسيکلت واقعي خودش در اين يکي هم حضور دارد]، بيشتر به فيلم هاي ارزان قيمتي چون فرشتگان دوزخ ۶۹(لي مدن) شباهت دارد. مي شود آن را دنباله اي بر هفت وحشي هم ارزيابي کرد که به وعده خود در باب “فيلمي لبريز از سکس و خون” عمل مي کند.
لري بيشاپ کوشيده تا روايت داستان خود را بر خلاف پيشينيانش به شکلي امروزي و با فلاش بک ها و فلاش فورواردهاي متعدد تزئين کرده و جلوه اي مدرنبه آن ببخشد. اما اين تلاش ها و بهره گيري از بازيگران مشهور نيز نتوانسته آن را فراتر از نمونه هاي قديمي ببرد. فيلمي که به ادعاي تهيه کننده اش قرار بوده بهترين فيلم موتورسواري از کار دربيايد در بهترين حالت يک نمونه پر خرج تر و به قولي سکسي تر آنهاست که فقط مي تواند علاقمندان قديمي اين گونه به حسرت خوردن و گفتن يادش بخير واردارد. به نظر مي رسد تارانتينو با تلاش کم نظيري دست به احياي گونه هاي منقرض شده کم اهميت و کم خرج سينماي آمريکا و اروپا-نشانگان خرده فرهنگ عاميانه و عوام پسند- زده و به اين زودي ها دست از اين کار برنخواهد داشت. شيفتگان کارهاي او نيز فقط با ديدن نام او بر پوسترهاي فيلم در خريد بليط يا دي وي دي فيلم درنگ نخواهد کرد. اما آن که داوري مي کند در پس کاروان ترازو به دست مي آيد و در قضاوتش بسيار صريح! اگر فيلم آخر تارانتيو به نام سلاخ خانه را ديده و پسنديده ايد، مي توانم سواران جهنمي را در يک کلمه بر ايتان شرح دهم: نمونه ناموفق سينماي پسا سلاخ خانه اي!
